شهر من

مناره و بادخان هایش سر بر آسمان برداشته و چاه ها و کاریزهایش تا ناف زمین خزیده و بساز بفروش هایش، ساز ناکوک زنان بر این هر دو شاشیده، شهر من.

یاد باد آن روزگاران که شیخ همی فریاد برآوردی "هِدِش، هِدِش، بافق"

و خواجه در جواب گفتی "بافق، به گوشم"